Κικέρων: «Η εξουσία όσων διδάσκουν συχνά βλάπτει αυτούς που θέλουν να μάθουν»

Ο Κικέρων το έγραψε αυτό πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά η φράση περιγράφει με ακρίβεια κάτι που συνεχίζει να συμβαίνει: ένα παιδί που σταματά να κάνει ερωτήσεις επειδή απαντώνται ανυπόμονα, ένας μαθητής που μαθαίνει να σιωπά για να μην κάνει λάθη δυνατά, ένας υπάλληλος που δεν προτείνει ποτέ τίποτα γιατί ήδη ξέρει ότι η απάντηση θα είναι «πάντα έτσι το κάναμε εδώ». Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η εξουσία του δασκάλου δεν έχει ανοίξει τη μάθηση. Το έχει κλείσει.

Η προειδοποίηση του Κικέρωνα Αντιβαίνει στην εξουσία που ασκείται με τρόπο που αποτρέπει τη σκέψη, το ερώτημα και το να κάνουμε λάθη.που είναι ακριβώς οι συνθήκες στις οποίες μαθαίνουμε.

Όταν η εξουσία μπλοκάρει αντί να κρατάει

Η κακή άσκηση εξουσίας δεν είναι πάντα ορατή ως τέτοια. Πολλές φορές δεν υπάρχει καμία κραυγή ή τιμωρία, αλλά μάλλον μια διόρθωση που φτάνει πριν τελειώσει η σκέψη του άλλου. Πρόκειται για τον κανόνα που επιβάλλεται χωρίς εξήγηση, το «γιατί το είπα» που κλείνει τη συζήτηση, τον τόνο που επικοινωνεί ότι η ερώτηση είναι ενοχλητική ή ότι το λάθος είναι κάτι που πρέπει να ντρέπεσαι.

Η έρευνα για τα στυλ γονικής μέριμνας και εκπαίδευσης δείχνει σταθερά ότι τα εξαιρετικά αυταρχικά περιβάλλοντα – όπου απαιτείται υπακοή χωρίς διάλογο – δημιουργούν παιδιά και εφήβους με λιγότερη πρωτοβουλία, περισσότερο εξαρτημένη από εξωτερική έγκριση και λιγότερο ικανή να διαχειριστεί την αβεβαιότητα.

Όχι επειδή οι γονείς ή οι δάσκαλοι είναι κακοί άνθρωποι, αλλά επειδή αυτό το μοντέλο εξουσίας δεν αφήνει χώρο στον εκπαιδευόμενο να αναπτύξει τα δικά του κριτήρια.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στη δουλειά. Η άκαμπτη ηγεσία που δεν ανέχεται ασυμφωνίες ή σφάλματα τείνει να δημιουργεί ομάδες που εκτελούν καλά αλλά δεν καινοτομούν, που συμμορφώνονται αλλά δεν δεσμεύονται πέρα ​​από το ελάχιστο. Η πρωτοβουλία σβήνει γιατί το κόστος του λάθους είναι πολύ υψηλό.

Πώς να μετατρέψετε αυτή την εξουσία σε κάτι που υποστηρίζει τη μάθηση

Ο Κικέρων δεν προτείνει την εξάλειψη της εξουσίας, αλλά μάλλον την άσκησή της με άλλο τρόπο. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο εκείνοι που διδάσκουν σχετίζονται με εκείνους που μαθαίνουν:

• Εξηγήστε την έννοια των κανόνων: Ένας κανόνας που γίνεται κατανοητός δημιουργεί περισσότερη γνήσια συμμόρφωση από έναν κανόνα που τηρείται μόνο από φόβο. Λέγοντας «αυτό συμβαίνει γιατί…» δεν αποδυναμώνει την εξουσία. το κάνει πιο βιώσιμο.
• Ακούστε πριν διορθώσετε: Δίνοντας χώρο στον άλλον να εκφράσει τη συλλογιστική του πριν από την παρέμβαση σάς επιτρέπει να καταλάβετε πού είναι το πραγματικό λάθος και επίσης γνωστοποιεί ότι η διαδικασία έχει σημασία, όχι μόνο το σωστό αποτέλεσμα.
• Διαχωρίστε τη συμπεριφορά από την ταυτότητα: «Αυτό ήταν λάθος» και «είσαι μια καταστροφή» δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα στον εκπαιδευόμενο. Το πρώτο διορθώνει? το δεύτερο κλείνει.
• Μοντελοποιήστε αυτό που θέλετε να διδάξετε: Αν θέλετε κάποιος να σκέφτεται αυτόνομα, το να αναγνωρίζετε φωναχτά ότι κάνετε επίσης λάθος ή ότι δεν ξέρετε κάτι είναι πιο ισχυρό από οποιαδήποτε ομιλία για την αξία της προσπάθειας.
• Ας υποθέσουμε ότι όποιος διδάσκει μαθαίνει επίσης: η εξουσία που παρουσιάζεται ως αλάνθαστη δημιουργεί απόσταση. Αυτή που αναγνωρίζει τα δικά της όρια γεννά εμπιστοσύνη.

Καμία από αυτές τις χειρονομίες δεν εξαλείφει τη φυσική ασυμμετρία μεταξύ αυτών που γνωρίζουν περισσότερα και εκείνων που ξέρουν λιγότερα. Αυτή η ασυμμετρία είναι το σημείο εκκίνησης της μάθησης. Αυτό που αλλάζει είναι αν αυτή η διαφορά χρησιμοποιείται για άνοιγμα ή κλείσιμο.

Ο Κικέρων έγραφε σε ένα πλαίσιο πολύ διαφορετικό από το δικό μας, αλλά η δυναμική που περιγράφει δεν έχει αλλάξει: η εξουσία που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, λάθους και απορίας καταλήγει να παράγει ανθρώπους που μαθαίνουν να υπακούουν και όχι να σκέφτονται. Και αυτό, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ή σήμερα, εξακολουθεί να είναι ένα πρόβλημα.