Το να σκέφτεσαι ξανά και ξανά τι πήγε στραβά, να γενικεύσεις και να μετατρέψεις ένα συγκεκριμένο επεισόδιο σε ταυτότητα αυξάνει τη δυσφορία.
Υπάρχουν μέρες που κάτι πάει στραβά και η εσωτερική αντίδραση είναι δυσανάλογη με το πραγματικό λάθος. Η ίδια η αποτυχία είναι συνήθως διαχειρίσιμη. Αυτό που προστίθεται αργότερα – η μομφή, η επιστροφή στη σκηνή, η τάση να μετατρέπεται ένα συγκεκριμένο λάθος σε απόδειξη για κάτι μεγαλύτερο – είναι αυτό που καταλήγει να κοστίζει τη μεγαλύτερη ενέργεια.
Η φράση που κυκλοφορεί όπως αποδίδεται στον Κοέλιο – «Δεν είσαι τέλειος, αλλά μπορείς να συνεχίσεις να μαθαίνεις» – αντανακλά μια ιδέα που σαφώς αναπτύσσει Εγχειρίδιο The Warrior of Light’s Handbook: Ο πολεμιστής γνωρίζει τα ελαττώματά του, αναγνωρίζει τα λάθη του και παρόλα αυτά δεν χάνει την ελπίδα του να γίνει καλύτερος.. Όχι επειδή τους αγνοεί, αλλά επειδή έχει μάθει να σχετίζεται μαζί τους χωρίς να σταματά στην τιμωρία.
Τι συμβαίνει συνήθως μετά από ένα λάθος
Η συνήθης αντίδραση στην αποτυχία του ατόμου ακολουθεί ένα αρκετά αναγνωρίσιμο μοτίβο: πρώτα εμφανίζεται η επίπληξη, μετά η ανάλυση βρόχου για το τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά και σε πολλές περιπτώσεις μια γενίκευση – «Πάντα το κάνω αυτό», «Ποτέ δεν μαθαίνω» – που μετατρέπει ένα συγκεκριμένο επεισόδιο σε χαρακτηριστικό ταυτότητας. Αυτή η γενίκευση είναι το πιο επιζήμιο βήμα, γιατί δεν μιλά πλέον για το λάθος αλλά για το άτομο.
Η ονομασία του σφάλματος χωρίς υπερβολή είναι η πρώτη χρήσιμη προσαρμογή. Μην το ελαχιστοποιήσετε, ούτε να το ενισχύσετε. Περιγράψτε τι ακριβώς συνέβη, χωρίς να προσθέσετε το επίπεδο ερμηνείας που το κάνει περισσότερο από ό,τι ήταν.
Διαχωρίστε την αποτυχία από την ταυτότητα
Το να αποτυγχάνεις σε κάτι και να είσαι κάποιος που αποτυγχάνει είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το σφάλμα περιγράφει μια συμπεριφορά ή μια απόφαση σε μια συγκεκριμένη στιγμή. δεν περιγράφει ποιος είσαι μόνιμα. Αυτός ο διαχωρισμός είναι που επιτρέπει τη διόρθωση χωρίς να τιμωρεί κανείς τον εαυτό του.γιατί η προσοχή στρέφεται στη συμπεριφορά, η οποία είναι τροποποιήσιμη, και όχι στην ταυτότητα, που δεν έχει άμεση λύση.
Σε καθημερινές καταστάσεις – το να απαντάς λάθος σε μια συζήτηση, να φτάνεις αργά, να αφήνεις κάτι μισοτελεσμένο, να απογοητεύεις κάποιον – το σφάλμα έχει σχεδόν πάντα ένα συγκεκριμένο εύρος. Αυτό που το κάνει πιο βαρύ είναι αυτό που είναι χτισμένο πάνω του.
Πηγαίνετε από την μομφή στη δράση
Αφού ονομαστεί το σφάλμα χωρίς υπερβολή και διαχωριστεί από την ταυτότητα, υπάρχουν τέσσερα βήματα που βοηθούν στο κλείσιμο του βρόχου:
- Επισκευάστε αν είναι δυνατόν: μια συγγνώμη, μια διόρθωση, να ξανακάνω κάτι που δεν πήγε καλά. Δεν είναι πάντα δυνατό, αλλά όταν είναι, μειώνει την ενόχληση πολύ πιο αποτελεσματικά από το να συνεχίζει να σκέφτεται την αποτυχία.
- Προσαρμόστε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά: Προσδιορίστε ποια συγκεκριμένη αλλαγή θα εμπόδιζε να συμβεί ξανά. Όχι γενικός σκοπός — «θα είμαι πιο προσεκτικός» — αλλά κάτι συγκεκριμένο και εφαρμόσιμο.
- Ρίξτε τη σκηνή: Όταν η ανάλυση δεν παράγει πλέον τίποτα νέο, η συνέχιση της ανασκόπησης της σκηνής διατηρεί μόνο την ενόχληση ενεργή χωρίς να προσθέτει επιπλέον μάθηση.
- Προχωρήστε: με τις πληροφορίες που άφησε το σφάλμα, όχι με την εκτεταμένη έκδοση που έφτιαξε η μομφή.
Υπάρχει μια κοινή σύγχυση ανάμεσα στην αποδοχή των λαθών του και στο να σταματήσει να ενδιαφέρεται για αυτό που κάνει. Δεν είναι το ίδιο. Αυτοί που τιμωρούν τον εαυτό τους πολύ μετά από ένα λάθος δεν μαθαίνουν γρηγορότερα ούτε βελτιώνονται περισσότερο; Συνήθως σπαταλά ενέργεια σε επίπληξη που θα μπορούσε να πάει προς τη διόρθωση.
Το να αποδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος δεν σημαίνει να κατεβάζεις τον πήχη. Σημαίνει την κατεύθυνση της ενέργειας προς αυτό που μπορεί να τροποποιηθεί: το επόμενο βήμα, η πιθανή προσαρμογή, η συγκεκριμένη μάθηση που αφήνει πίσω του το λάθος. Αυτό είναι πιο χρήσιμο από οποιαδήποτε εσωτερική τιμωρία και πιο ειλικρινές με αυτό που πραγματικά ήταν η απόφαση.
Αυτό το κείμενο παρέχεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή ενός επαγγελματία. Εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις, συμβουλευτείτε τον ειδικό σας.
