Η ζήλια συχνά συγχέεται με την αγάπη, αλλά ο Λα Ροσφουκώ μας υπενθυμίζει ότι συχνά αποκαλύπτει ανασφάλεια, υπερηφάνεια και φόβο μήπως χάσει την αξία του.
Η ζήλια ερμηνεύεται εδώ και αιώνες ως δοκιμασία στοργής. Ωστόσο, ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκό, ένας από τους μεγάλους Γάλλους ηθικολόγους του 17ου αιώνα, μας προσκαλεί να κοιτάξουμε πέρα από αυτή τη ρομαντική ιδέα. Η διάσημη φράση του αμφισβητεί το έθιμο να δικαιολογείται αυτό το συναίσθημα ως ένδειξη αφοσίωσης.
Ακολουθήστε μας στο Facebook –Υoutube – instagram – Pinterest & TikTok
Disclaimer: Αυτό το κείμενο παρέχεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή ενός επαγγελματία. Εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις, συμβουλευτείτε τον ειδικό σας.
Αυτό που προτείνει ο La Rochefoucauld είναι ότι, σε πολλές περιπτώσεις, η ζήλια δεν γεννιέται από αγάπη για τον άλλον, γεννιέται από ένα πληγωμένο εγώ, τον φόβο της απώλειας της αξίας ή τη δυσκολία να αποδεχτούμε ότι δεν ελέγχουμε το άτομο που αγαπάμε. Στη συνέχεια, θα σας πούμε πώς αυτός ο προβληματισμός εξακολουθεί να ισχύει στις τρέχουσες σχέσεις.
Γιατί η ζήλια δεν είναι απόδειξη αγάπης;
Όταν νιώθουμε ζήλια, αυτό που συνήθως πονάει δεν είναι τόσο η πιθανότητα ο άλλος να αγαπά κάποιον άλλο, είναι το απειλή να χάσουμε τη θέση μας. Το εγώ υποφέρει επειδή αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πλέον το επίκεντρο της προσοχής ή ότι κινδυνεύει η αποκλειστικότητά του. Υπό αυτή την έννοια, η ζήλια μιλά περισσότερο για την ανάγκη μας για επικύρωση παρά για γνήσια αγάπη.
Η λαϊκή κουλτούρα έχει κανονικοποιήσει φράσεις όπως «αν σε ζηλεύει, είναι επειδή σε αγαπάει». Ωστόσο, η ζήλια μπορεί να προκύψει ακόμη και σε σχέσεις όπου η στοργή είναι αδύναμη, αλλά η ανάγκη για έλεγχο είναι έντονη. Η σύγχυση της ζήλιας με την αγάπη διαιωνίζει την ανθυγιεινή δυναμική και καθιστά δύσκολο να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που επιδιώκεται είναι η προσωπική ασφάλεια, όχι απαραίτητα η ευημερία του άλλου.
Τρέχουσες ρίζες της ζήλιας
Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, η ζήλια βρίσκει νέα σενάρια, για παράδειγμα:
- Σύγκριση με άλλους ανθρώπους
- Δημόσια έκθεση της οικείας ζωής
- Η αναζήτηση ψηφιακής έγκρισης
Έτσι, η ζήλια εντείνεται, περισσότερο παρά λόγω αγάπης, λόγω της αίσθησης ότι η αξία μας εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων. Αυτό που πληγώνεται είναι η αγάπη προς τον εαυτό.
Αναγνωρίστε ότι η ζήλια γεννιέται από το εγώ Δεν σημαίνει ακύρωση του συναισθήματος. Το να τους αισθάνεσαι είναι ανθρώπινο και μπορεί να είναι αναπόφευκτο σε ορισμένες στιγμές. Αυτό που προτείνει ο προβληματισμός είναι να τα δούμε με ειλικρίνεια. αποδεχτείτε ότι πίσω τους υπάρχει φόβος, υπερηφάνεια ή επιθυμία για αποκλειστικότητα. Αυτό το βλέμμα μας επιτρέπει να εργαζόμαστε για την ανασφάλεια χωρίς να τη συγκαλύπτουμε ως αγάπη και ανοίγει την πόρτα σε πιο συνειδητές σχέσεις.
Συμβουλές για να μετατρέψετε τη ζήλια σε αυτογνωσία
- Προσδιορίστε τη ρίζα: αναρωτηθείτε αν αυτό που πονάει είναι πραγματικά η απώλεια του άλλου ή η απειλή για τη δική σας αξία.
- Εξασκήστε την εμπιστοσύνη: κατανοήστε ότι η αγάπη δεν συντηρείται από την επιτήρηση, υποστηρίζεται από την κοινή ελευθερία.
- Ενισχύστε την αυτοεκτίμηση: Όσο πιο σταθερή είναι η αγάπη για τον εαυτό, τόσο λιγότερη ζήλια πρέπει να μεγαλώνει.
- Επικοινωνήστε χωρίς μομφή: Η έκφραση συναισθήματος χωρίς να το μετατρέπει σε κατηγορία βοηθά τη σχέση να παραμείνει υγιής.
- Διαβάστε επίσης: Άρθουρ Σοπενχάουερ, «Σπάνια σκεφτόμαστε αυτά που έχουμε, αλλά πάντα σκεφτόμαστε αυτά που μας λείπουν»
Ο Λα Ροσφουκό μάς υπενθυμίζει ότι η ζήλια λέει λιγότερα για το πόσο αγαπάμε και περισσότερο για το πόσο μας πληγώνει να νιώθουμε ότι ο τόπος μας απειλείται. Αυτός ο προβληματισμός μας καλεί να διαλύσουμε την ιδέα ότι η ζήλια είναι αναπόφευκτη ή επιθυμητή. Το να τα βλέπουμε ως έκφραση του εγώ μας επιτρέπει να οικοδομήσουμε πιο ελεύθερους δεσμούς, όπου η αγάπη μετριέται με την εμπιστοσύνη και όχι με την κατοχή.
