Ο προβληματισμός του Hermann Hesse προειδοποιεί για έναν κοινό κίνδυνο: να πιστεύουμε ότι είμαστε «αρκετοί» όταν στην πραγματικότητα έχουμε χαμηλώσει τα δικά μας πρότυπα.
Μερικές φορές η αίσθηση ότι «κάνεις τα πάντα σωστά» δεν προέρχεται από την εξαιρετική απόδοση, αλλά από κάτι πιο απλό: τη μείωση του επιπέδου ζήτησης. Όταν οι στόχοι δεν αντιπροσωπεύουν πλέον μια πραγματική πρόκληση, οποιοδήποτε αποτέλεσμα μπορεί να φαίνεται αρκετό.
Disclaimer: Οι πληροφορίες στο Υγεία & Διατροφή παρέχονται μόνο για ενημέρωση και δεν αποτελούν ιατρική συμβουλή.
Ακολουθήστε μας στο Facebook – instagram – Pinterest & TikTok
Ο προβληματισμός του Hermann Hesse — «Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους τέλειους, αλλά είναι μόνο επειδή απαιτούν λιγότερα από τον εαυτό τους»— δείχνει ακριβώς αυτόν τον μηχανισμό. Αντί να αυξάνουν τις ικανότητές τους, μερικοί άνθρωποι προσαρμόζουν τις προσδοκίες τους προς τα κάτω για να κάνουν τα αποτελέσματά τους να φαίνονται ικανοποιητικά. Με τον καιρό, αυτή η μικρή αυταπάτη μπορεί να γίνει μια σιωπηλή παγίδα που εμποδίζει την προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη.
Όταν η «τελειότητα» είναι πολύ χαμηλός στόχος
Μία από τις πιο κοινές μορφές προσωπικής στασιμότητας εμφανίζεται όταν οι στόχοι δεν αποτελούν πλέον πραγματική πρόκληση. Σε αυτό το σενάριο, το άτομο συνεχίζει να πραγματοποιεί αυτό που έχει θέσει να κάνει, αλλά μόνο επειδή οι στόχοι έχουν σχεδιαστεί για να είναι άνετοι.
Αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί σχεδόν ανεπαίσθητα. Αντί να ρωτήσει τι θα μπορούσε να μάθει ή να βελτιώσει, το άτομο επαναπροσδιορίζει το πρότυπο έτσι ώστε η τρέχουσα απόδοσή του να φαίνεται επαρκής. Έτσι, αυτό που θα έπρεπε να είναι μια ευκαιρία για ανάπτυξη γίνεται μια συνεχής επιβεβαίωση ότι «όλα είναι καλά».
Το αποτέλεσμα είναι μια τεχνητή αίσθηση τελειότητας. Όχι επειδή η δουλειά είναι εξαιρετική, αλλά επειδή οι προσδοκίες έχουν μειωθεί σε σημείο που κάθε αποτέλεσμα φαίνεται ικανοποιητικό. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το μοτίβο αντικαθιστά την επιδίωξη της αριστείας με έναν ήσυχο αλλά στάσιμο εφησυχασμό.
Προσωπικός έλεγχος: δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό ή μόνο ό,τι είναι γνωστό;
Ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αποφευχθεί αυτή η στασιμότητα είναι να διεξαχθεί ένας προσωπικός έλεγχος προτύπων. Αυτό περιλαμβάνει την ειλικρινή ανάλυση εάν τα τρέχοντα αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν πραγματικά το μέγιστο δυναμικό ή απλώς την επανάληψη δεξιοτήτων που έχουμε ήδη κατακτήσει.
Ένα σαφές προειδοποιητικό σημάδι εμφανίζεται όταν οι εργασίες σταματούν να παράγουν μάθηση. Εάν μια δραστηριότητα γίνει απολύτως προβλέψιμη και δεν απαιτεί πλέον την απόκτηση νέων δεξιοτήτων, είναι πιθανό το πρότυπο να έχει τεθεί πολύ χαμηλά. Η ανάπτυξη εμφανίζεται συνήθως ακριβώς σε εκείνο το σημείο όπου προκύπτει κάποια πνευματική δυσφορία.
Για να αξιολογήσετε αυτήν την κατάσταση, καλό είναι να κάνετε στον εαυτό σας απλές αλλά αποκαλυπτικές ερωτήσεις: αντιμετωπίζω νέες προκλήσεις; Έχω μάθει κάτι διαφορετικό τους τελευταίους μήνες; Οι στόχοι μου απαιτούν να βελτιωθώ ή απλώς να επαναλάβω αυτό που ήδη ξέρω να κάνω; Αυτές οι ερωτήσεις βοηθούν στην ανίχνευση αν η αίσθηση της προόδου είναι πραγματική ή αν είναι μια άνετη ψευδαίσθηση.
Αποδεχτείτε τον εαυτό σας χωρίς να τακτοποιηθείτε: η βασική διαφορά
Η συζήτηση για προσωπικές απαιτήσεις μπορεί να προκαλέσει συχνή σύγχυση: η σκέψη ότι η αύξηση των προτύπων σημαίνει απόρριψη των δικών του λαθών. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο. Η αυθεντική ανάπτυξη ξεκινά όταν ένα άτομο είναι σε θέση να αποδεχθεί τους περιορισμούς του χωρίς να τους μετατρέψει σε μόνιμες δικαιολογίες.
Αποδοχή σημαίνει να αναγνωρίζεις πού βρίσκεσαι σήμερα. Η συμμόρφωση, από την άλλη πλευρά, σημαίνει να αποφασίσετε ότι αυτό το τρέχον σημείο είναι αρκετό για πάντα. Η διαφορά μπορεί να φαίνεται λεπτή, αλλά καθορίζει αν ένα άτομο εξελίσσεται ή μένει στο ίδιο μέρος.
Εδώ εμφανίζεται μια προειδοποίηση: το να ανεβάσετε τον πήχη δεν είναι το ίδιο με το να πέφτετε σε τοξική τελειομανία. Η τελειομανία παραλύει γιατί απαιτεί εξαρχής ακατόρθωτα αποτελέσματα. Η υγιής αυτοαπαίτηση, από την άλλη, λειτουργεί ως δημιουργική ένταση: θέτει στόχους που σε αναγκάζουν να μάθεις κάτι νέο, ακόμα κι αν το αρχικό αποτέλεσμα δεν είναι τέλειο.
Για παράδειγμα, ένας στόχος «έντασης» δεν συνίσταται στην επανάληψη αυτού που ήδη ξέρετε να κάνετε καλά, αλλά μάλλον στο να θέσετε στον εαυτό σας έναν στόχο που απαιτεί απόκτηση διαφορετικών δεξιοτήτων, εξερεύνηση νέων ιδεών ή έξοδο από τη ζώνη άνεσής σας. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η αληθινή ανάπτυξη.
Στο τέλος, η φράση του Hermann Hesse λειτουργεί ως μια άβολη αλλά πολύτιμη υπενθύμιση. Το να νιώθουμε τέλεια μπορεί να είναι μια κόκκινη σημαία, αν αυτό σημαίνει ότι σταματάμε να πιέζουμε τον εαυτό μας. Όταν ανεβάζουμε τα πρότυπά μας με περιέργεια —όχι με ακαμψία— συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον: η ψευδαίσθηση της τελειότητας εξαφανίζεται, αλλά εμφανίζεται κάτι πολύ πιο πολύτιμο: ο ενθουσιασμός να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε.
