Η βουδιστική φράση «ο πόνος είναι αναπόφευκτος, η ταλαιπωρία είναι προαιρετική» μας υπενθυμίζει ότι μεγάλο μέρος της δυσφορίας προκύπτει από τις ερμηνείες μας και όχι από τα γεγονότα.
Ο Βουδισμός συνοψίζει σε μια φράση μια διάκριση που συχνά παραβλέπουμε. Ο πόνος είναι μέρος της ζωής, αλλά η παρατεταμένη ταλαιπωρία είναι συνήθως μια ψυχική κατασκευή. Ο πόνος είναι αυτό που συμβαίνει και πονάει. Τα βάσανα είναι αυτά που προσθέτουμε αργότερα με ερμηνείες, αντιστάσεις και βρόχους που μας αφήνουν παγιδευμένους. Η κατανόηση αυτής της διαφοράς δεν εξαλείφει τις δυσκολίες, αλλά μας δίνει χώρο για δράση.
Disclaimer: Οι πληροφορίες στο Υγεία & Διατροφή παρέχονται μόνο για ενημέρωση και δεν αποτελούν ιατρική συμβουλή.
Ακολουθήστε μας στο Facebook – instagram – Pinterest & TikTok
Στην καθημερινή ζωή, αυτή η ιδέα μεταφράζεται σε μια πρακτική χειρονομία, διαχωρίζοντας τα γεγονότα από την ιστορία που λέμε για αυτά. Όταν καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε το «δεύτερο στρώμα» (το βάρος που αυξάνει τη δυσφορία) μπορούμε να επιστρέψουμε στο παρόν και να επιλέξουμε ένα χρήσιμο βήμα. Στη συνέχεια, θα σας πούμε πώς να το εφαρμόσετε με απλό τρόπο στην καθημερινότητά σας.
1. Ονομάστε την ιστορία που χτίζει το μυαλό σας
Το πρώτο βήμα για να κόψετε την πρόσθετη ταλαιπωρία είναι να αναγνωρίσετε ότι το μυαλό σας δημιουργεί μια αφήγηση. Όταν λέτε εσωτερικά «Σκέφτομαι ότι…», εισάγετε μια υγιή απόσταση μεταξύ γεγονότος και ερμηνείας.
Το να ονομάσετε την ιστορία δεν ακυρώνει αυτό που νιώθετε, αλλά εμποδίζει το συναίσθημα να γίνει αδιέξοδο τούνελ. Είναι μια υπενθύμιση ότι δεν είναι όλα όσα νομίζεις ότι είναι δεδομένα και ότι μπορείς να παρατηρήσεις τον εσωτερικό σου διάλογο χωρίς να σε πιάνει.
2. Προσγειωθείτε στις αισθήσεις και την άμεση πραγματικότητα
Το δεύτερο βήμα είναι να επιστρέψετε στο σώμα και σε αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Ο μηρυκασμός ζει στο μέλλον και στο παρελθόν. Η ανακούφιση έρχεται συνήθως όταν επιστρέφουμε στο συγκεκριμένο, όπως αναπνοή, στάση, θερμοκρασία, ένα αντικείμενο που αγγίζετε, μια φράση που μπορείτε να επαληθεύσετε.
Αυτή η προσγείωση δεν είναι υπεκφυγή, αλλά αγκυροβόληση. Σας επιτρέπει να διακρίνετε τι πραγματικά συμβαίνει και τι φοβάται, φαντάζεται ή προσδοκά το μυαλό σας. Από εκεί, η συναισθηματική ένταση πέφτει αρκετά για να ανακτήσει τη διαύγεια.
3. Επιλέξτε το επόμενο χρήσιμο βήμα (ακόμα και αν είναι μικρό)
Το τρίτο βήμα είναι η επιστροφή στην πιθανή δράση. Δεν είναι να λύσετε ολόκληρη τη ζωή σας σήμερα, αλλά να μετακινήσετε ένα χιλιοστό έξω από το νοητικό βρόχο. Μπορεί να στείλει ένα μήνυμα, να τακτοποιήσει έναν χώρο, να ζητήσει βοήθεια, να ενυδατώσει ή απλά να αλλάξει δωμάτια.
Η βουδιστική ιδέα γίνεται πρακτική όταν καταλαβαίνεις ότι η ανακούφιση δεν έρχεται από το να σκέφτεσαι περισσότερο, αλλά από το να κινηθείς (έστω και αργά) προς αυτό που μπορείς να επηρεάσεις.
Συνηθισμένα σενάρια όπου το μυαλό επιδεινώνει την ταλαιπωρία
Στην καθημερινή ζωή, η διαφορά μεταξύ πόνου και ταλαιπωρίας εμφανίζεται συνήθως σε μικρές καταστάσεις που, χωρίς να το καταλάβουμε, τις μετατρέπουμε σε εσωτερικές καταιγίδες. Αυτά τα παραδείγματα βοηθούν να αναγνωρίσουμε πότε προσθέτουμε περισσότερο φορτίο από όσο χρειάζεται.
- Κριτικές: Κάποιος σχολιάζει κάτι για τη δουλειά σας και, εκτός από τον αρχικό αντίκτυπο, το μυαλό σας αρχίζει να χτίζει ιστορίες όπως «μάλλον πιστεύουν ότι δεν έχω αξία». Αυτή η διεύρυνση της σκέψης είναι που εντείνει τη δυσφορία.
- Σφάλματα: Κάνεις ένα λάθος και, αντί να περιοριστείς στο να το διορθώσεις, εμφανίζεται η αφήγηση «όλα μου πάνε στραβά» ή «είμαι καταστροφή», που πολλαπλασιάζει τη συναισθηματική επιβάρυνση.
- ελπίδα: δεν φτάνει ένα μήνυμα και, πέρα από την ταλαιπωρία, προκύπτει η ερμηνεία του «με αγνοούν» ή «κάτι δεν πάει καλά», που δημιουργεί περιττό άγχος.
- Συζητήσεις: Προκύπτει μια συγκεκριμένη διαφωνία και το μυαλό σας τη μετατρέπει σε μια παγκόσμια ιστορία, «πάντα το ίδιο συμβαίνει», «αυτή η σχέση δεν έχει λύση», κάτι που δυσκολεύει την επίλυση του πραγματικού θέματος.
Όταν μάθετε να ανιχνεύετε αυτό το δεύτερο στρώμα, η δυσφορία σταματά να αυξάνεται και ανακτάτε την ικανότητα να ανταποκρίνεστε αντί να αντιδράτε.
Η εφαρμογή αυτής της βουδιστικής ιδέας δεν σημαίνει την αποφυγή του πόνου, αλλά μάλλον την αποτροπή του από το να γίνει περιττή ταλαιπωρία. Η παρατήρηση του ψυχικού σας ιστορικού, η επιστροφή στο παρόν και η επιλογή ενός βοηθητικού βήματος είναι μια απλή πρακτική που μειώνει τη συναισθηματική επιβάρυνση και σας δίνει κατεύθυνση. Είναι μια μικρή χειρονομία, αλλά μεταμορφώνει τον τρόπο που ξεπερνάς ό,τι είναι δύσκολο.
