Νιώθετε ότι κάθε βήμα σήμερα απαιτεί μια ηρωική προσπάθεια; Ανακαλύψτε γιατί η φιλοσοφία του Σενέκα αναγνωρίζει τη σιωπηλή γενναιότητα σας και πώς ο πραγματικός στωικισμός μας διδάσκει να εκτιμούμε την ανθεκτικότητα στα συνηθισμένα.
Είναι αλήθεια ότι όλοι βιώνουμε επεισόδια στα οποία η ζωή είναι πολύ δύσκολη. Είναι ένα αόρατο βάρος που κουβαλάμε σιωπηλά, οπότε κάθε βήμα που κάνουμε για να διατηρήσουμε τη ρουτίνα απαιτεί μεγάλη προσπάθεια.
Ακολουθήστε μας στο Facebook –Υoutube – instagram – Pinterest & TikTok
Disclaimer: Αυτό το κείμενο παρέχεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή ενός επαγγελματία. Εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις, συμβουλευτείτε τον ειδικό σας.
Εκείνες τις στιγμές, η φράση του Ρωμαίου φιλοσόφου γίνεται πολύ επίκαιρη: «Μερικές φορές, ακόμη και το να ζεις είναι μια πράξη θάρρους». Δεν είναι μια φράση άδειας παρηγοριάς. Είναι μια παρατήρηση που αναγνωρίζει ότι υπάρχουν μορφές θάρρους που δεν κάνουν θόρυβο, που δεν γιορτάζονται και που ωστόσο απαιτούν τόσα ή περισσότερα από κάθε ηρωική πράξη.
Η αόρατη γενναιότητα
Ο πολιτισμός τείνει να γιορτάζει τη γενναιότητα στην πιο θεαματική εκδοχή του. Για παράδειγμα, κάποιος που ξεπερνά μια σοβαρή ασθένεια, κάποιος που ξαναφτιάχνει τη ζωή του μετά από μια τεράστια απώλεια, κάποιος που παίρνει ριζικές αποφάσεις που αλλάζουν την πορεία του. Ο Σενέκας όμως επισημαίνει κάτι πιο καθημερινό.
Υπάρχει θάρρος σε κάποιον που περνάει ένα στάδιο θλίψης χωρίς να καταρρεύσει εντελώς. Σε αυτούς που συνεχίζουν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους όταν μετά βίας έχουν την ενέργεια να το κάνουν. Σε αυτούς που ζητούν βοήθεια όταν αναγνωρίζουν ότι δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους. Ποιος προσπαθεί ξανά αφού αποτύχει.
Κανένα από αυτά τα πράγματα δεν ανακοινώνεται ή εξηγείται εύκολα, αλλά όλα απαιτούν πραγματική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί, έστω και μόνο από τον εαυτό σας.
Η ανθεκτικότητα, υπό αυτή την έννοια, δεν είναι μια ποιότητα που προορίζεται για έκτακτες περιστάσεις. Είναι μια πιο διακριτική ικανότητα που ενεργοποιείται στα συνηθισμένα. Στη συνέχεια, στο να κρατιέμαι, στο να μην υποχωρείς τελείως όταν η δύναμη παραπαίει.
Τι δεν λέει η φράση
Υπάρχει μια σημαντική απόχρωση που πρέπει να σημειωθεί. Το να αναγνωρίζεις ότι το να ζεις μπορεί να είναι μια πράξη θάρρους δεν είναι το ίδιο με το να δοξάζεις τον πόνο ή να προσκαλείς τους ανθρώπους να τα υπομείνουν όλα χωρίς να ζητήσουν βοήθεια. Ο Σενέκας δεν έλεγε ότι ο πόνος είναι καλός ή ότι η αντίσταση στη σιωπή είναι πάντα η πιο σοφή επιλογή.
Αυτό που εκθέτει η φράση είναι η αξία που υπάρχει ήδη σε κάποιον που περνάει κάτι δύσκολο, ακόμα κι αν αυτό το άτομο δεν το βλέπει έτσι. Δεν προσθέτει πίεση ούτε απαιτεί ηρωισμό. Απλώς ονομάζει κάτι που συχνά περνά απαρατήρητο: ότι το να στέκεσαι όρθιος όταν είναι δύσκολο έχει το δικό του ηθικό βάρος και ότι αυτό είναι επίσης μια μορφή αξιοπρέπειας.
Η στωική σκέψη, στον πυρήνα της, δεν ζητούσε από τους ανθρώπους να υποφέρουν στη σιωπή, αλλά μάλλον να αναπτύξουν εσωτερικούς πόρους για να αντιμετωπίσουν αυτό που δεν μπορεί να ελεγχθεί. Το να ζητάς βοήθεια, να αναζητάς υποστήριξη και να αναγνωρίζεις τα δικά σου όρια είναι μέρος αυτής της ίδιας πρακτικής ευφυΐας που υπερασπίστηκε ο Σενέκας.
Υπάρχουν μέρες που δεν μπορείς να μην συνεχίσεις. Χωρίς μεγάλα σχέδια, καμία σαφήνεια για το τι θα ακολουθήσει, απλά η θέληση να μην σταματήσει τελείως.
