Το σώμα σκληραίνει σιγά, χρόνο με τον χρόνο
Η ελαστικότητα δεν χάνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Υποχωρεί λίγο λίγο, και τις περισσότερες φορές το καταλαβαίνεις σε απλές, καθημερινές στιγμές: όταν πας να δεθείς τα κορδόνια σου και κάτι τραβάει στη μέση, όταν γυρίζεις το κεφάλι για να δεις πίσω σου και ο αυχένας δεν ακολουθεί, όταν σκύβεις να πιάσεις κάτι από το πάτωμα και το σώμα σου βάζει φρένο.
Από τα 30 με 35 χρόνια η φυσική ελαστικότητα αρχίζει να μειώνεται. Το κολλαγόνο μειώνεται, οι τένοντες αλλάζουν και γίνονται πιο άκαμπτοι, και η καθιστική ζωή κάνει τα υπόλοιπα. Δεν είναι κάτι δραματικό ούτε συμβαίνει με τον ίδιο ρυθμό σε όλους, είναι όμως σταθερό. Και επειδή είναι σταθερό, οι διατάσεις δεν θέλουν θέση στα «καλά μας», θέλουν θέση στην εβδομάδα.
Το αποτέλεσμα φαίνεται πρώτα στις δουλειές που κάνεις χωρίς να το σκέφτεσαι: να σηκώσεις το χέρι ψηλά για να αλλάξεις μια λάμπα, να στρίψεις τον κορμό για να δεις πίσω σου στην όπισθεν, να καθήσεις στο πάτωμα και να σηκωθείς χωρίς να πιαστείς από κάπου. Όσο αυτές οι κινήσεις ζορίζουν, τόσο πιο πολύ μετράει το δεκάλεπτο της διάτασης.
Τι σου δίνουν οκτώ με δέκα λεπτά
Το πρώτο κέρδος είναι η ευλυγισία, δηλαδή η δυνατότητα να κινείσαι σε όλο το εύρος που αντέχει η άρθρωσή σου χωρίς να ζορίζεσαι. Μαζί έρχονται και τα υπόλοιπα: λιγότεροι μυϊκοί πόνοι μετά την προπόνηση, καλύτερη στάση σώματος μέσα στη μέρα, μικρότερος κίνδυνος τραυματισμού όταν σηκώνεις βάρη ή όταν τρέχεις, και ένα σώμα που κινείται πιο άνετα αντί να «κολλάει» σε κάθε αλλαγή θέσης.

Υπάρχει και το κομμάτι που δεν φαίνεται στον καθρέφτη. Οι διατάσεις χαλαρώνουν το σώμα και ρίχνουν το στρες της ημέρας, ενώ δουλεύουν την κινητικότητα στις αρθρώσεις με έμφαση στους γοφούς, στη μέση και στους ώμους — εκεί δηλαδή που μαζεύεται η περισσότερη ακαμψία όταν περνάς ώρες σε καρέκλα και οθόνη.
Μην περιμένεις να δεις διαφορά σε τρεις μέρες. Η ελαστικότητα επιστρέφει με τον ίδιο τρόπο που χάθηκε: αργά και με συνέπεια. Όποιος κάνει δέκα λεπτά τρεις φορές την εβδομάδα για δύο μήνες νιώθει τη διαφορά στην καθημερινή κίνηση πολύ πριν τη δει σε καμία μέτρηση.
Πόσο συχνά, πόσο, και από πότε
Τρεις με πέντε φορές την εβδομάδα είναι αρκετές, με 8 έως 10 λεπτά κάθε φορά. Δεν χρειάζεται παραπάνω: το σώμα ανταποκρίνεται στη συχνότητα και όχι στην υπερπροσπάθεια, και ένα δεκάλεπτο που κάνεις τακτικά αξίζει περισσότερο από σαράντα λεπτά μια φορά τον μήνα.
Μετά τα 45 με 50 χρόνια οι διατάσεις γίνονται πραγματικά απαραίτητες. Κρατούν μακριά τις δυσκαμψίες και σου αφήνουν μια ευλυγισία που σε αφήνει να κινείσαι άνετα, δουλεύουν τη σπονδυλική στήλη σε όλο της το μήκος, ανακουφίζουν μέση και αυχένα, στηρίζουν την ισορροπία και κάνουν κάθε προπόνηση πιο ασφαλή.

Το πρακτικό κομμάτι: δεν χρειάζεσαι ειδικό εξοπλισμό ούτε ξεχωριστή αίθουσα. Ένα χαλάκι, λίγος χώρος στο πάτωμα και δέκα λεπτά χωρίς κινητό αρκούν. Κρατάς κάθε θέση χωρίς να πονάς, αναπνέεις κανονικά και αφήνεις το σώμα να χαλαρώνει αντί να το πιέζεις να φτάσει πιο βαθιά.
Μην αρκεστείς στα βάρη και στην αερόβια
Καλά και άγια τα βάρη, καλή και η αερόβια, αλλά όποιος μένει μόνο σε αυτά αφήνει ένα κομμάτι του σώματος αδούλευτο. Η δύναμη χτίζει μύες, η αερόβια δουλεύει την καρδιά, και οι διατάσεις κρατούν τις αρθρώσεις σε κατάσταση που να μπορούν να κάνουν και τα δύο χωρίς ενοχλήσεις.
Ένα δεκάλεπτο στο τέλος της προπόνησης ή ένα ήσυχο πρωινό πριν φύγεις φτάνει για αρχή. Αν θέλεις κάτι πιο στοχευμένο, δες τις ασκήσεις κινητικότητας για τους γοφούς και ξεκίνα από εκεί.



